Τα Πρωινά Μετά

Δεν ξέρω αν θυμάστε αλλά όταν ξεκινήσαμε μαζί αυτό το πείραμα για να γράψω Τα Πρωινά Μετά ήταν Οκτώβριος του 09. Είδες πώς περνάει ο καιρός;

Έχω τρεις χιλιάδες καλούς λόγους γιατί δεν έχω τελειώσει με τις διορθώσεις ακόμα (δουλειά, πανεπιστήμιο, μετακομίσεις κλπ κλπ) αλλά είναι άσχετοι τελικά. Το βασικό είναι άλλο.

Όταν παθαίνεις αμόκ να τελειώσεις μια νουβέλα σε ένα μήνα γίνεται τα πάντα σου, ο κόσμος σου. Ζεις και αναπνέεις Τα Πρωινά Μετά. Τους ξέρεις τους χαρακτήρες, τους βλέπεις, τους μυρίζεις, τους βλέπεις στον ύπνο σου. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό είναι ολίγον ανησυχητικό (εξ ου και πιστεύω ότι όλοι οι γραφιάδες έχουν μια ελαφριά ως βαριά ψυχασθένεια).

Να μη στα πολυλογώ ήταν α δ ύ ν α τ ο ν να καταπιαστώ με τις διορθώσεις σοβαρά όσο είχα την ιστορία τόσο φωτεινή στο κεφάλι μου. Τραβούσα εγώ από κει, πηγαίναν από την άλλη οι χαρακτήρες μου. “Βρε καθήστε καλά!”, τίποτα αυτοί.

Αποφάσισα ότι θα δώσω στον εαυτό μου το συγχωροχάρτι (κι όποιος με ξέρει γνωρίζει ότι αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο) μέχρι το καλοκαίρι. Και ορόσημο έβαλα το ταξίδι στην Κρήτη. Ήθελα να ξαναβρώ το ρυθμό του νησιού, αφού είχα γράψει Τα Πρωινά Μετά και να μπορέσω να κάνω τις διορθώσεις με καινούριες εικόνες. (Σουρεάλ εικόνα: Να πίνουμε καφέ στις Αρχάνες και να συζητάμε που πίνανε καφέ η Ελένη και τα παιδιά λες και επρόκειτο για φίλους και τους περιμέναμε).

Με την επιστροφή μου στο Λονδίνο και με τη γλύκα της Κρήτης ακόμα πάνω μου είναι η ώρα των σοβαρών διορθώσεων. Το πρόχειρο τυπώθηκε και είμαι με το στυλό ανά χείρας. Ε ρε τί έχει να γίνει!

Written by Σοφία