Δεν ξέρω αν θυμάστε αλλά όταν ξεκινήσαμε μαζί αυτό το πείραμα για να γράψω Τα Πρωινά Μετά ήταν Οκτώβριος του 09. Είδες πώς περνάει ο καιρός;

Έχω τρεις χιλιάδες καλούς λόγους γιατί δεν έχω τελειώσει με τις διορθώσεις ακόμα (δουλειά, πανεπιστήμιο, μετακομίσεις κλπ κλπ) αλλά είναι άσχετοι τελικά. Το βασικό είναι άλλο.

Όταν παθαίνεις αμόκ να τελειώσεις μια νουβέλα σε ένα μήνα γίνεται τα πάντα σου, ο κόσμος σου. Ζεις και αναπνέεις Τα Πρωινά Μετά. Τους ξέρεις τους χαρακτήρες, τους βλέπεις, τους μυρίζεις, τους βλέπεις στον ύπνο σου. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό είναι ολίγον ανησυχητικό (εξ ου και πιστεύω ότι όλοι οι γραφιάδες έχουν μια ελαφριά ως βαριά ψυχασθένεια).

Να μη στα πολυλογώ ήταν α δ ύ ν α τ ο ν να καταπιαστώ με τις διορθώσεις σοβαρά όσο είχα την ιστορία τόσο φωτεινή στο κεφάλι μου. Τραβούσα εγώ από κει, πηγαίναν από την άλλη οι χαρακτήρες μου. “Βρε καθήστε καλά!”, τίποτα αυτοί.

Αποφάσισα ότι θα δώσω στον εαυτό μου το συγχωροχάρτι (κι όποιος με ξέρει γνωρίζει ότι αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο) μέχρι το καλοκαίρι. Και ορόσημο έβαλα το ταξίδι στην Κρήτη. Ήθελα να ξαναβρώ το ρυθμό του νησιού, αφού είχα γράψει Τα Πρωινά Μετά και να μπορέσω να κάνω τις διορθώσεις με καινούριες εικόνες. (Σουρεάλ εικόνα: Να πίνουμε καφέ στις Αρχάνες και να συζητάμε που πίνανε καφέ η Ελένη και τα παιδιά λες και επρόκειτο για φίλους και τους περιμέναμε).

Με την επιστροφή μου στο Λονδίνο και με τη γλύκα της Κρήτης ακόμα πάνω μου είναι η ώρα των σοβαρών διορθώσεων. Το πρόχειρο τυπώθηκε και είμαι με το στυλό ανά χείρας. Ε ρε τί έχει να γίνει!

Καμιά φορά με ρωτάνε γιατί Τα Πρωινά Μετά έχουν τόσες πολλές σκηνές στην Κρήτη – ή ίσως η πιο σωστή ερώτηση να είναι, γιατί όλα όσα πάνε την ιστορία μπροστά γίνονται στην Κρήτη.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ένα νησί είναι ιδανικό μέρος για να εξελεχθεί μια ιστορία – θα σας τους πω άλλη φορά.

Σήμερα όμως ήθελα να σας πω τί μου συναίβει την προηγούμενη εβδομάδα που πήγα στα Ανώγεια.

Δεν ξέρω αν έχετε πάει στα Ανώγεια, αλλά αν σας δωθεί ποτέ η ευκαιρία μην παραλείψετε να πάτε. Κυρίως να περπατήσετε στους δρόμους, να φάτε εκεί (το φαγητό είναι ξακουστό) και να πιείτε καφέ στην πλατεία. Μπορεί να πετύχετε κι έναν από τους πιο ξακουστούς μαντιναδολόγους της Κρήτης – αλλά αυτό είναι ιστορία για μια άλλη φορά.

Εξαντλημένοι από τη διαδρομή κάτσαμε να φάμε στον Αητό - που μας τον σύστησε γυναίκα που δηλώνει “του κρέατος”. Πρόκειται για εγγυημένες προτάσεις όπως καταλαβαίνετε – αυτές που δεν είναι να εμπιστεύεσαι δηλώνουν “της σαλάτας”.

Να μη σας τα πολυλογώ, κάθησε μαζί μας κι ήπιε μια ρακή ένας άντρας 23 χρονών – που αν του έβγαζες το μουστάκι και ξεχνούσες ότι είχε παιδί θα τον έλεγες κοπέλι ούτε στα 18 του.

Ρώτησε από που είναι ο συνοδός μου και μετά ρώτησε από πού είναι η κοπελιά, αφού “δεν είναι από την Κρήτη.”

- Είδες; – είπα στο συνοδό μου εφόσον είχαμε σχετική συζήτηση πριν. Μόλις με βλέπουν με νομίζουν από την Κρήτη αλλά μόλις ανοίγω το στόμα μου καταλαβαίνουν ότι δεν είμαι από δω.

Και γελώντας ο Ανωγειανός είπε:

- Ε άμα είν’ έτσά να μη μι’λείς.

Γελάσαμε πάρα πολύ, αλλά κατεβαίνοντας τα γυμνά βουνά πάλι προς το Ηράκλειο αναμασούσα τη φράση σκεφτική.

Ο Ανωγειανός που ήπιε τη ρακή μαζί μας και γέλασαν τα νεαρά του μάτια χωρίς ούτε μία φορά να συναντήσουν τα δικά μου βρήκε αυθόρμητα και ευχάριστα την πιο απλή και σύντομη λύση. Δεν είχε “να μάθω” να μιλώ με Κρητική προφορά, δεν είχε “θα συνηθίσω”. Απλά και ξεκάθαρα. Είχε “να μη μι΄λείς” – με το Ανωγειανό το λάμδα να ρέει από τη γλώσσα σα ρυάκι.

Κάπως έτσι είναι κι η Κρήτη. Γελαστή, νέα, αρχαία, ξεκάθαρη, απότομη, ευχάριστη, βαθιά.

Και οι ιστορίες που θέλουν να είναι καλές, σε τέτοια μέρη πρέπει να πλέκονται.

To Smell Uploaded by <TOORAJ> on 18 Jan 09, 8.16PM GMT

Αυτό τον καιρό που κάνω τις διορθώσεις με απασχολεί πολύ το θέμα της μυρωδιάς ενός τόπου και πώς αυτή μεταφέρεται στο χαρτί.

Όπως όλοι οι επίδοξοι γραφιάδες έχω διαβάσει κι εγώ πολύ στη ζωή μου αλλά ποτέ και καμία περιγραφή δεν με ικανοποίησε πέρα από μία εξαίρεση που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η “ανθρωπίλα“, λέξη του Καζαντζάκη(**) που όταν τη διαβάζεις νομίζεις ότι κλείνουν αυτόματα τα ρουθούνια σου και σε χτυπάει η μυρωδιά σαν τοίχος.

Άλλες περιγραφές μου κάνουν βαρετές, άλλες υπερβολικά πομπώδεις. Άλλες απλά δε με παρασέρνουν αρκετά. Στο εξαιρετικό ‘Αρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ(**) η μυρωδιά αυτή καθεαυτή πάντα ήταν υποδεέστερη για μένα, υπερίσχυε μονίμως η πυρετώδης ανάγκη του ήρωα.

Με απασχολεί τελευταία γιατί ξαναδιαβάζοντας το κείμενο διαπιστώνω ότι όντως περιγράφω μυρωδιές – ίσως λιγότερο συχνά από ότι πίστευα, πάντως είναι εκεί. Κι ενώ για τον Πειραιά έχω ακόμα τη μυρωδιά στη μύτη μου (σχεδόν την αγγίζω), για την Κρήτη μου έχει φύγει, πώς έγινε και την έχασα αυτή τη μυρωδιά; Έχω μια εντύπωση – ή μάλλον μια ελπίδα – ότι αν την ξαναβρώ τότε η περιγραφή μου θα είναι πιο ακριβής, πιο αληθινή και οι χαρακτήρες θα κινηθούν πιο εύκολα μέσα στην ιστορία τους (γιατί δεν είναι ιστορία μου τελικά. είναι δική τους).

Νομίζω πως τουλάχιστον για το δικό μου μικρό πείραμα εκεί εντοπίζω έναν μικρό δρόμο προς μία σχετική επιτυχία – τουλάχιστον προσωπική – με την περιγραφή της μυρωδιάς ενός τόπου στο χαρτί. Κάπου διάβασα ότι η όσφρηση είναι η πιο ισχυρή αίσθηση για ανάκληση μνήμης. Και μου έχει γίνει έμμονη ιδέα ότι αν θυμηθώ τη μυρωδιά της Κρήτης τότε η Ελένη, ο Κώστας, ο Γιάννης κι ο Ηλίας θα γίνουν λίγο πιο χειροπιαστοί.

Από την άλλη μάλλον ομφαλοσκοπώ αδίκως και εντόνως.

Αυτά, για να καταλάβεις κι εσύ ταλαιπωρημένε αναγνώστη τί τραβάω με τις διορθώσεις και σε τί μεταφυσικό επίπεδο έχουν φτάσει τα πράγματα.

————–
** Σημειώνω ότι κάθε φορά που αναφέρω τεχνίτες (με όλη την μεγαλειώδη σημασία της λέξης) όπως ο Καζαντζάκης κι ο Ζίσκιντ ντρέπομαι αρκούντως.

Crete map Uploaded by krhocevar_postcrossing on 22 Jul 09, 10.23PM GMT.

Μικρό διάλειμμα από τις διορθώσεις γιατί με έχετε μπλέξει.

Ρώτησα σήμερα στη σελίδα μας στο Facebook κάτι για τις αναχωρήσεις των πλοίων για Κρήτη και ξεκινήσαμε κουβέντα για το πόσο όμορφα είναι τα Χανιά ή αν είναι καλύτερο το Ρέθυμνο.

Στα Πρωινά Μετά τα παιδιά πάνε στο Ηράκλειο και η Κρήτη αναφέρεται τόσο συχνά που πρέπει να την μετράω ανάμεσα στους χαρακτήρες τελικά.

Αφού όμως την ξεκινήσαμε που την ξεκινήσαμε την κουβέντα και μιας και χρειάζομαι ένα διάλειμμα από τις διορθώσεις για να δούμε ποια πόλη έχει το μεγαλύτερο σουξέ. Πού ξέρεις, μπορεί η επόμενη νουβέλα να έιναι εκεί.

homework hangover (it's not so bad when you are writing about pandas) Uploaded by woodleywonderworks on 21 Jan 08, 5.08PM GMT

Ω, ναι πρέπει να κάνω διορθώσεις. Το γνωρίζω.

Όσοι παρακολουθείτε από την αρχή της προσπάθειας θα θυμάστε ότι κάπου στον Δεκέμβριο μετακόμισα σε καινούριο σπίτι. Περιμένατε υπομονετικά να ταχτοποιηθώ.

Εδώ που τα λέμε ταχτοποιήθηκα αλλά μόνο από μία άποψη (από αυτή που λέει ότι οι κάλτσες μου είναι όλες στο συρτάρι που πρέπει). Αυτό που δεν συναίβει ακόμα είναι η ψυχική ταχτοποίηση. Που χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο από ότι χρειάζονται οι κάλτσες εδώ που τα λέμε.

Για να κάτσω να γράψω ή να διορθώσω χρειάζεται ο χώρος να μυρίζει σπίτι. Να υπάρχουν σημειωματάκια κολλημένα γύρω από το γραφείο μου. Ρουτίνα. Μυρωδιά Σοφίας κι όχι μυρωδιά καινουργίλας.

Είμαι κοντά όμως, πολύ κοντά. Χτες έκανα και τον πρώτο μου λεκέ στο χαλί (έριξα καφέ) άρα είμαστε πολύ κοντά στη λύση.

Αν υπάρχει βιασύνη να σας ενημερώσω ότι δέχομαι δωροδοκίες σε σοκολάτα (ΙΟΝ γάλακτος παρακαλώ).

Ευχαριστώ.

Zarko Drincic - Yesterday news

Καλή χρονιά και καλώς ήλθατε στο παρόν site.

Τα Πρωινά Μετά ξεκίνησαν τη ζωή τους από το digital-era.org/blog αλλά εφόσον γίνανε τόσο μεγάλο project σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να έχουν το δικό τους χώρο.

Για τα βασικά μπορείτε πάντα να διαβάσετε τις Συχνές Ερωτήσεις (και αν υπάρχει και καμία ερώτηση που να μην έχω σκεφτεί σας παρακαλώ ειδοποιήστε με).

Πέρα από το πιο εμφανές νέο – το ίδιο το site δηλαδή – να σας πω ότι μετά από περίπου ένα μήνα που δεν ασχολήθηκα με Τα Πρωινά Μετά ετοιμάζομαι να ανοίξω πάλι τα κιτάπια μου. Τις απολογίες μου για την απουσία, όπως είπαμε και στο facebook και στο twitter ήμουν εν μέσω μετακόμισης.

Ήρθε η ώρα των διορθώσεων λοιπόν. Ως συνήθως θα σας ενημερώνω τακτικά για τις διορθώσεις και τις προσθήκες (αν τελικά γίνουνε περισσότερες οι λέξεις ας πούμε) και αν θέλετε να βοηθήσετε με ιδέες, φωτογραφίες και απλή ενθάρρυνση όπως κάνατε και το Νοέμβριο κατά τη διάρκεια της γραφής θα είναι μεγάλη μου χαρά.

Επίσης σκέφτομαι να διαβάσω μερικά αποσπάσματα έτσι ώστε να με βοηθήσετε λίγο με το ρυθμό, να μου πείτε πώς σας “ακούγεται” το απόσπασμα, αν και ίσως ζητήσω κάτι παραπάνω από εσάς στον τομέρα του οπτικοακουστικού υλικού.

Αυτές τις μέρες ελπίζω να γράψω και κάτι σαν οδηγό για τους χαρακτήρες – εκτός αν υπάρχει κάποιος με ταλέντο στο πενάκι εκεί έξω και θέλει να μας τους ζωγραφίσει.

Αυτά επί του παρόντος. Ότι άλλες ιδέες έχετε τις περιμένω με ανυπομονησία.

RCA 44 Uploaded by dh2 on 23 May 07, 5.47AM GMT.

Μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή μου κάνανε ο Παναγιώτης, ο Αστέρης κι ο Δημοσθένης που με καλέσανε στο NoNameCast 21.

Μιλήσαμε για τα διάφορα “ανοικτά” project του BBC, τα δημόσια δεδομένα, το Google public DNS και το realtime search, για το NaNoWriMo και για Τα Πρωινά Μετά.

Election night crowd, Wellington, 1931 Uploaded by National Library NZ on The Commons on 3 Mar 09, 10.38PM GMT

50.000 λέξεις μέσα σε 30 ημέρες. Τελείωσαν χτες.

Σίγουρα ξεχνάω πάρα πολλούς στη λίστα με τις ευχαριστίες (η οποία είναι γραμμένη με τυχαία σειρά) και συγχωρέστε μου την όποια παράλειψη από τώρα (αλλά στείλτε μου κι ένα μήνυμα ή αφήστε σχόλιο για να με διορθώσετε).

• Την πρωτοβουλία NaNoWriMo του Office of Letters and Light που μου έδωσε την ευκαιρία.
• Τον MyCaptain και τον ‘-.-’ Tutivillus Grift από τους οποίους έμαθα για το NaNoWriMo, γίναμε writing buddies στην πρωτοβουλία και με εμψυχώσανε όταν το χρειάστηκε (thank you guys for all your help and kind words, you’ve been wonderful)
• Τους αναγνώστες του digital – era που υποστηρίξανε την ιδέα πριν καν ξεκινήσω να γράφω και συμμετείχαν σε ψηφοφορία για την πλοκή και τους πρωταγωνιστές.
• Τη μαμά Δέσποινα που πέρα από πολύ αγαπητή στο web (οι αναγνώστες του digital-era απαιτήσαν να εμφανίζεται στη νουβέλα και μία εκδοχή της είναι όντως ηρωίδα) με βοήθησε ακούγοντας λεπτομέρειες της πλοκής και συζητώντας μαζί μου τους χαρακτήρες.
• Την αδελφή μου Θεοδώρα που άκουσε την αρχή και μου είπε ακριβώς τί υποπτεύεται ο αναγνώστης και πού κάνω λάθη.
• Το Μανώλη που ήταν ανεκτίμητος σύμβουλος για την Κρήτη, τη γεωγραφία της, την Κρητική διάλεκτο, την Κρητική μουσική. Που ήταν δίπλα μου κάθε μέρα της γραφής και περίμενε υπομονετικά να τελειώσω για να διαβάσει, να ακούσει, να διορθώσει.  Που μου δάνεισε εικόνες δικές του από το Ηράκλειο, τις Αρχάνες, το Θραψανό και λέξεις όπως “ανάκαρα” και “λαουθιέρης” (που όπως και να το κάνεις είναι σα μουσικές).
• Το Γιάννη που ήταν ο πρώτος φίλος στη σελίδα του Τα Πρωινά Μετά στο facebook.
• Τη Μαρίτα που έστειλε φωτογραφίες από τον Πειραιά στο facebook και με εμψύχωνε κάθε μέρα
• Την Ευαγγελία (@EvaNtouli) που ήταν η 100η φίλη στο facebook – κι έτσι έδωσε το όνομα της σε έναν χαρακτήρα – και που πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια όνειρο στον Πειραια. (σχετική ανάρτηση)
• Τη Μάγδα που είναι φίλη μια ζωή κι άλλη τόση και που έκανε μία εκδοχή της εμφάνιση στη νουβέλα κι έδωσε μια νότα γέλιου εκεί ακριβώς που χρειαζόταν. (σχετική ανάρτηση)
• Το Θοδωρή που θυμήθηκε ότι το ταβερνάκι στον Πειραιά με τα απλωμένα χταπόδια από έξω είναι στη Βιθυνίας και Ηλιουπόλεως και λέγεται “Τα Καβουράκια”
• Τα παιδιά του Πολυκλαδικού Πειραιά και του Ζαννείου που μου έδωσαν απλόχερα μικρές αναμνήσεις από τα δύο αυτά σχολεία.
• Τον Παναγιώτη που έχει πάρει κι αυτός “δύο λεωφορεία για να βρεθούν σε κάποιο σχολείο στα Πετράλωνα την ώρα που σχολούσε κάποιος ή κάποια” (σχετική ανάρτηση)
• Τον Βαγγέλη (@vtripolitakis )που όταν έψαξα όνομα για κάποιον Χανιώτη φοιτητή που δούλευε μπάρμαν μου αποκάλυψε ότι είχε έναν φίλο επακριβώς έτσι και τον λέγαν Σήφη (κι έτσι βαφτίστηκε κι ο χαρακτήρας στην ιστορία Σήφης) (σχετική ανάρτηση)
• Τον Ανδρέα (@andreasmoug)που μου ανέβασε φωτογραφίες από τη Νίκαια στο facebook.
• Τον Περικλή (@uroborus) που αγάπησε τα Εξάρχεια περισσότερο από εμένα, θυμάται πάντα τις καλύτερες ιστορίες και ξέρει να αναγνωρίζει τη σωστή τεκίλα – Σαλούδ! (σχετική ανάρτηση)
• Την Κατερίνα (@katmitchell) που φοβήθηκε ότι η μόνη της συμβολή θα ήταν το Diamonds & Pearls στο Ηράκλειο (οι μερακλήδες το πιασαν το είδος του μαγαζιού) μέχρι που ο Δημήτρης (@spathisdimitris) της παραχώρησε το προνόμιο κι έτσι η Κατερίνα διάλεξε το όνομα του νεαρού λυράρη – Αχιλλέας – γιατί είναι όνομα που το αγαπάει και όχι λόγω του Αχιλλέα Δραμουντάνη.
• Τον Δημήτρη (@spathisdimitris) που έδωσε τη μαντινάδα που μου άρεσε περισσότερο από όλες “Ήρθε ο καιρός οι δυο καρδιές να σμίξουνε ομάδι κι η μια τσ’αλλής να δώσουνε τσ’ αγάπης το σημάδι” – και μετά δεν ήθελε να διαλέξει όνομα για το λυράρη (που ήταν το μεγάλο δώρο!) και παραχώρησε το προνόμια στην Κατερίνα (βλ. παραπάνω).
• Τον Νίκο (@nickraptis) που έστελνε μουσικές στο twitter και χτυπούσε το ρυθμό σαν τον τυμπανιστή στον Αστερίξ για να μου δίνει το ρυθμό.
• Το Γιάννη (@mperedim) που είχε ιδέες, ήξερε επακριβώς πόσες λέξεις θα μου φάει μία ερωτική σκηνή και με τσιγκλούσε να μη γράφω βαρετά αλλά τολμηρά.
• Τον @linguafranca που ενώ συνήθως με διορθώνει σε ορθογραφικά και γραμματικά λάθη αυτή τη φορά απείχε και τον ευχαριστώ
• Τους 307 (and counting) φίλους της σελίδας για τη νουβέλα στο facebook που βοήθησαν πολύ παραπάνω από ότι ξέρουν.
• Τους @eletsia, @fbobolas, @asteris, @arkoudos, @nispell, @JoBlack, @elis4vet, @chriiiiis, @magicasland, @angelopoulos, @constantnos, @lnap, @koulpa2, @jsclavos, @giannoug, @Crucilla, @floatosT για τα μηνυματάκια εμψύχωσης και τις κουβέντες.
• Τους άγνωστους μου αλλά εξίσου σημαντικούς που διάβασαν τα αποσπάσματα και βρήκαν κομμάτια και εικόνες από δικές τους στιγμές.
• Όσους ακόμα ξεχνάω.

Άντε παιδιά. Και του χρόνου.

——————-
Δες την ανάρτηση με τις εξηγήσεις αν μπλέχτηκες.
Δες όλα τα αποσπάσματα από Τα Πρωινά Μετά.
Κάνε μου την τιμή στη σελίδα του Τα Πρωινά Μετά στο facebook

Σήμερα άπλωσα τεράστια λευκά χαρτιά στον τοίχο (ευλογημένο BluTack) και άρχισα να ζωγραφίζω το πλάνο της ιστορίας.

Ήδη σκέφτομαι τους χαρακτήρες και την ιστορία εδώ και περίπου ένα μήνα, ξέρω πώς μυρίζει ο Κώστας και πώς είναι τα γένια του των πέντε ημερών. Ξέρω πώς ο Γιάννης δεν φοράει ποτέ κοντομάνικα πουκάμισα κι ότι έχει πάντα στυλό μαζί του. Ξέρω πως ο Ηλίας φοράει πολύχρωμο σκουφί το χειμώνα με κορδονάκια να κρέμονται και τα δάχτυλα του έχουν λεκέδες από μελάνι. Σήμερα μου αποκαλύφθηκε ολόκληρη και η Ελένη που μέχρι χθες ήταν μια γυναίκα μισοκρυμμένη πίσω από δήθεν λογοτεχνικά τσιτάτα. Στο χαρτί του τοίχου με τον ήλιο του Λονδίνου να πέφτει πάνω της μου έδωσε και τα υπόλοιπα της χαρακτηριστικά.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα σε τρεις χρονικές περιόδους και ήδη τα γεγονότα έχουν γραφτεί ως τίτλοι ή ως προσχεδιάσματα.

Σχόλια εμψύχωσης πάντα ευπρόσδεκτα.

——————-
Δες όλες τις αναρτήσεις από Τα Πρωινά Μετά.

Τα Πρωινά Μετά είναι ένα πείραμα γραφής που κάνω κάτω από την πρωτοβουλία National Novel Writing Month 09 (NaNoWriMo).

Στόχος του NaNoWriMo είναι οι συμμετέχοντες να γράψουν ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου. Στόχος η ποσότητα παρά η ποιότητα.

Τα Πρωινά Μετά είναι η ιστορία μιας παρέας. 15 χρόνια πριν τρία αγόρια και ένα κορίτσι γνωρίστηκαν καπνίζοντας στο παρκάκι σε κάποια γειτονιά του Πειραιά – 15 χρόνια μετά επιστρέφουν για το γάμο του ενός. Όσο η ώρα του μυστηρίου πλησιάζει, τόσο η αδυσώπητη σκληρότητα που έχουν δείξει ο ένας στον άλλον στο παρελθόν βγαίνει στην επιφάνεια.

Αποσπάσματα γραφής θα δημοσιεύονται στο blog – η αρχή και το τέλος κάθε μέρας ή κάθε φοράς που γράφω – μαζί με τον συνολικό αριθμό λέξεων μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Σχόλια εμψύχωσης πάντα ευπρόσδεκτα.

——————-
Δες όλες τις αναρτήσεις από Τα Πρωινά Μετά.