London Sky Uploaded by sofiagk on 17 Jun 07, 3.27PM GMT.

Ένα πείραμα τώρα που κάνω τις διορθώσεις – δεν ξέρω αν θα μπει τελικά στη νουβέλα.

Μπορείτε αν θέλετε να ακούσετε και την ηχογράφηση (κλικ στο play).

Το γράμμα της Ελένης

Η μουσική είναι το εξαιρετικό (podsafe) Pray for Rain της Alison Crowe

Σε είδα χθες το βράδυ στο Covent Garden.

Ή αν όχι εσένα μια μετενσάρκωση σου Λονδρέζικη, έναν Κυνηγό που με κοιτούσε από απέναντι στο μπαρ κι έψαχνε τρόπο να δει μέσα από το πουκάμισο μου.

Μαύρα μάτια. Σαν τα δικά σου. Βελούδινα. Σχεδόν της ερήμου.

Ο Γιάννης με περίμενε στο σπίτι. Δεν βγαίνω συχνά μόνη στο Λονδίνο. Με κουράζει η πόλη, με κουράζουν οι άνθρωποι τελευταία.

Και μέσα από αυτή την κούραση, κάπως σα θολούρα είναι, αναδύεσαι μέσα από την ομίχλη. Μελαχρινός. Θεός. Πάλι δεκάξι χρονών.

(…)

Δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Ξαπλωμένοι στη μοκέτα. Pavlov’s Dog να παίζουν στο πικάπ του πατέρα σου. Κι εμείς κυρίαρχοι. Και μεθυσμένοι – ένα από εκείνα τα μεθύσια που μπορείς να τα κάνεις μόνο στην εφηβεία σου, όταν το σώμα ολόκληρο φλέγεται και θες να κάνει ένα έτσι να σπρώξεις το δέρμα σου μακριά και να πετάξεις. Σε βρήκα… τότε. Σ’ εκείνα τα μεθύσια. Σ’ εκείνα τα καλοκαίρια.

(…)

Θα σκεφτώ να το πετάξω αυτό το χαρτί. Κάτω κάτω στη σακούλα με τα σκουπίδια για να μη βρεθεί ποτέ. Ή να το πάρω μαζί μου και να το πετάξω στο γραφείο. Κανείς δε διαβάζει ελληνικά.

Πότε έγινες Μύθος και σε βρίσκω έτσι αναπάντεχα στα μπαρ του Λονδίνου.

Νομίζω ότι αραιώνω. Γίνομαι κάπως άυλη… άμορφη.

Ακόμα κι ότι σ’αγάπησα κάποτε αστείο μου φαίνεται.

Γαμώτο.

RCA 44 Uploaded by dh2 on 23 May 07, 5.47AM GMT.

Μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή μου κάνανε ο Παναγιώτης, ο Αστέρης κι ο Δημοσθένης που με καλέσανε στο NoNameCast 21.

Μιλήσαμε για τα διάφορα “ανοικτά” project του BBC, τα δημόσια δεδομένα, το Google public DNS και το realtime search, για το NaNoWriMo και για Τα Πρωινά Μετά.

Election night crowd, Wellington, 1931 Uploaded by National Library NZ on The Commons on 3 Mar 09, 10.38PM GMT

50.000 λέξεις μέσα σε 30 ημέρες. Τελείωσαν χτες.

Σίγουρα ξεχνάω πάρα πολλούς στη λίστα με τις ευχαριστίες (η οποία είναι γραμμένη με τυχαία σειρά) και συγχωρέστε μου την όποια παράλειψη από τώρα (αλλά στείλτε μου κι ένα μήνυμα ή αφήστε σχόλιο για να με διορθώσετε).

• Την πρωτοβουλία NaNoWriMo του Office of Letters and Light που μου έδωσε την ευκαιρία.
• Τον MyCaptain και τον ‘-.-’ Tutivillus Grift από τους οποίους έμαθα για το NaNoWriMo, γίναμε writing buddies στην πρωτοβουλία και με εμψυχώσανε όταν το χρειάστηκε (thank you guys for all your help and kind words, you’ve been wonderful)
• Τους αναγνώστες του digital – era που υποστηρίξανε την ιδέα πριν καν ξεκινήσω να γράφω και συμμετείχαν σε ψηφοφορία για την πλοκή και τους πρωταγωνιστές.
• Τη μαμά Δέσποινα που πέρα από πολύ αγαπητή στο web (οι αναγνώστες του digital-era απαιτήσαν να εμφανίζεται στη νουβέλα και μία εκδοχή της είναι όντως ηρωίδα) με βοήθησε ακούγοντας λεπτομέρειες της πλοκής και συζητώντας μαζί μου τους χαρακτήρες.
• Την αδελφή μου Θεοδώρα που άκουσε την αρχή και μου είπε ακριβώς τί υποπτεύεται ο αναγνώστης και πού κάνω λάθη.
• Το Μανώλη που ήταν ανεκτίμητος σύμβουλος για την Κρήτη, τη γεωγραφία της, την Κρητική διάλεκτο, την Κρητική μουσική. Που ήταν δίπλα μου κάθε μέρα της γραφής και περίμενε υπομονετικά να τελειώσω για να διαβάσει, να ακούσει, να διορθώσει.  Που μου δάνεισε εικόνες δικές του από το Ηράκλειο, τις Αρχάνες, το Θραψανό και λέξεις όπως “ανάκαρα” και “λαουθιέρης” (που όπως και να το κάνεις είναι σα μουσικές).
• Το Γιάννη που ήταν ο πρώτος φίλος στη σελίδα του Τα Πρωινά Μετά στο facebook.
• Τη Μαρίτα που έστειλε φωτογραφίες από τον Πειραιά στο facebook και με εμψύχωνε κάθε μέρα
• Την Ευαγγελία (@EvaNtouli) που ήταν η 100η φίλη στο facebook – κι έτσι έδωσε το όνομα της σε έναν χαρακτήρα – και που πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια όνειρο στον Πειραια. (σχετική ανάρτηση)
• Τη Μάγδα που είναι φίλη μια ζωή κι άλλη τόση και που έκανε μία εκδοχή της εμφάνιση στη νουβέλα κι έδωσε μια νότα γέλιου εκεί ακριβώς που χρειαζόταν. (σχετική ανάρτηση)
• Το Θοδωρή που θυμήθηκε ότι το ταβερνάκι στον Πειραιά με τα απλωμένα χταπόδια από έξω είναι στη Βιθυνίας και Ηλιουπόλεως και λέγεται “Τα Καβουράκια”
• Τα παιδιά του Πολυκλαδικού Πειραιά και του Ζαννείου που μου έδωσαν απλόχερα μικρές αναμνήσεις από τα δύο αυτά σχολεία.
• Τον Παναγιώτη που έχει πάρει κι αυτός “δύο λεωφορεία για να βρεθούν σε κάποιο σχολείο στα Πετράλωνα την ώρα που σχολούσε κάποιος ή κάποια” (σχετική ανάρτηση)
• Τον Βαγγέλη (@vtripolitakis )που όταν έψαξα όνομα για κάποιον Χανιώτη φοιτητή που δούλευε μπάρμαν μου αποκάλυψε ότι είχε έναν φίλο επακριβώς έτσι και τον λέγαν Σήφη (κι έτσι βαφτίστηκε κι ο χαρακτήρας στην ιστορία Σήφης) (σχετική ανάρτηση)
• Τον Ανδρέα (@andreasmoug)που μου ανέβασε φωτογραφίες από τη Νίκαια στο facebook.
• Τον Περικλή (@uroborus) που αγάπησε τα Εξάρχεια περισσότερο από εμένα, θυμάται πάντα τις καλύτερες ιστορίες και ξέρει να αναγνωρίζει τη σωστή τεκίλα – Σαλούδ! (σχετική ανάρτηση)
• Την Κατερίνα (@katmitchell) που φοβήθηκε ότι η μόνη της συμβολή θα ήταν το Diamonds & Pearls στο Ηράκλειο (οι μερακλήδες το πιασαν το είδος του μαγαζιού) μέχρι που ο Δημήτρης (@spathisdimitris) της παραχώρησε το προνόμιο κι έτσι η Κατερίνα διάλεξε το όνομα του νεαρού λυράρη – Αχιλλέας – γιατί είναι όνομα που το αγαπάει και όχι λόγω του Αχιλλέα Δραμουντάνη.
• Τον Δημήτρη (@spathisdimitris) που έδωσε τη μαντινάδα που μου άρεσε περισσότερο από όλες “Ήρθε ο καιρός οι δυο καρδιές να σμίξουνε ομάδι κι η μια τσ’αλλής να δώσουνε τσ’ αγάπης το σημάδι” – και μετά δεν ήθελε να διαλέξει όνομα για το λυράρη (που ήταν το μεγάλο δώρο!) και παραχώρησε το προνόμια στην Κατερίνα (βλ. παραπάνω).
• Τον Νίκο (@nickraptis) που έστελνε μουσικές στο twitter και χτυπούσε το ρυθμό σαν τον τυμπανιστή στον Αστερίξ για να μου δίνει το ρυθμό.
• Το Γιάννη (@mperedim) που είχε ιδέες, ήξερε επακριβώς πόσες λέξεις θα μου φάει μία ερωτική σκηνή και με τσιγκλούσε να μη γράφω βαρετά αλλά τολμηρά.
• Τον @linguafranca που ενώ συνήθως με διορθώνει σε ορθογραφικά και γραμματικά λάθη αυτή τη φορά απείχε και τον ευχαριστώ
• Τους 307 (and counting) φίλους της σελίδας για τη νουβέλα στο facebook που βοήθησαν πολύ παραπάνω από ότι ξέρουν.
• Τους @eletsia, @fbobolas, @asteris, @arkoudos, @nispell, @JoBlack, @elis4vet, @chriiiiis, @magicasland, @angelopoulos, @constantnos, @lnap, @koulpa2, @jsclavos, @giannoug, @Crucilla, @floatosT για τα μηνυματάκια εμψύχωσης και τις κουβέντες.
• Τους άγνωστους μου αλλά εξίσου σημαντικούς που διάβασαν τα αποσπάσματα και βρήκαν κομμάτια και εικόνες από δικές τους στιγμές.
• Όσους ακόμα ξεχνάω.

Άντε παιδιά. Και του χρόνου.

——————-
Δες την ανάρτηση με τις εξηγήσεις αν μπλέχτηκες.
Δες όλα τα αποσπάσματα από Τα Πρωινά Μετά.
Κάνε μου την τιμή στη σελίδα του Τα Πρωινά Μετά στο facebook

Από το site της Μποέμισσας

“Μια φορά πήγε μαζί τους και βαρέθηκε το αστείρευτο κέφι τους. Μπουτάκια να ασφυκτιούν μέσα σε μαύρα λεπτά καλσόν, φορέματα κοντά με ντεκολτέ βαθύ, ή τζην και πουκάμισο για τις πιο επαναστάτριες. Οι αντίστοιχες αντιθέσεις μεταξύ γραβάτας και παλιάς ξεχειλωμένης μπλούζας στους άντρες. Τσιγάρα το ένα μετά το άλλο. Αλκοόλ να ρέει – “γεια μας”.

Τις βαρέθηκε τις κοπέλες στη Μποέμισσα. Βαρέθηκε τους δήθεν διανοούμενους γκόμενους τους που τραγουδούσαν τη “Δραπετσώνα” λες και ξέραν τί σημαίνει φτώχια και σπίτια ετοιμόρροπα. Τον τρόπο που ξελαρυγγιάζονταν παθιασμένα με στίχους για ναρκωτικά και μαχαιρώματα – και καλά πονεμένοι, και καλά γνώστες, και καλά της ποιότητας. Και τον τρόπο που μετά κουνούσαν τα κορμάκια τους προκλητικά στο “Άναψε το τσιγάρο” για να καβλώσουν τους δήθεν γκόμενους τους, εκκολαπτώμενους διευθυντές τραπέζης και εργολάβους οικοδομών.

Σχόλια εμψύχωσης (όπως) πάντα ευπρόσδεκτα.

——————-
Δες την ανάρτηση με τις εξηγήσεις αν μπλέχτηκες.
Δες όλα τα αποσπάσματα από Τα Πρωινά Μετά.
Κάνε μου την τιμή στη σελίδα του Τα Πρωινά Μετά στο facebook

Τα Πρωινά Μετά είναι ένα πείραμα γραφής που κάνω κάτω από την πρωτοβουλία National Novel Writing Month 09 (NaNoWriMo).

Στόχος του NaNoWriMo είναι οι συμμετέχοντες να γράψουν ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου. Στόχος η ποσότητα παρά η ποιότητα.

Τα Πρωινά Μετά είναι η ιστορία μιας παρέας. 15 χρόνια πριν τρία αγόρια και ένα κορίτσι γνωρίστηκαν καπνίζοντας στο παρκάκι σε κάποια γειτονιά του Πειραιά – 15 χρόνια μετά επιστρέφουν για το γάμο του ενός. Όσο η ώρα του μυστηρίου πλησιάζει, τόσο η αδυσώπητη σκληρότητα που έχουν δείξει ο ένας στον άλλον στο παρελθόν βγαίνει στην επιφάνεια.

Αποσπάσματα γραφής θα δημοσιεύονται στο blog – η αρχή και το τέλος κάθε μέρας ή κάθε φοράς που γράφω – μαζί με τον συνολικό αριθμό λέξεων μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Σχόλια εμψύχωσης πάντα ευπρόσδεκτα.

——————-
Δες όλες τις αναρτήσεις από Τα Πρωινά Μετά.