Τα Πρωινά Μετά

Ταγμένος χαρακτήρας – στο είπα κορίτσι ότι θα εμφανιστείς στην Κρήτη, και κάπου εκεί γυρνάει και μια άλλη γνωστή σου. “Στη Χερσόνησο έπιασαν μια μέρα κουβέντα με μια ξανθούλα από τον Πειραιά - Στο Πειραιά μένεις και σε γνωρίσαμε στην Κρήτη; - Α είμαι διεθνών σπουδών, δεν έχω όρια. είπε πονηρά και έκλεισε το μάτι στο Γιάννη. - Και τί κάνεις εδώ Μάγδα; τη ρώτησε ο Γιάννης κι έγειρε το σώμα του προς το μέρος της. Ήταν διακοπές η Μάγδα … Read entire article »

Συνέχεια. “Είναι έτσι κάτι παρέες, κάτι συντροφιές, κάτι στηρίγματα ο ένας του άλλου, που καλύπτονται με χρυσόσκονη – με ένα πέπλο μεγάλων και ηρωικών στιγμών του παρελθόντος, των ημερών που ζήσανε και μεγαλώσανε μαζί, των δεσμών που χτίζονται στα εφηβικά σου χρόνια, των υποσχέσεων που δίνονται έμμεσα στις κουβέντες, τις φιλοσοφίες και τις ηθικές διακυρήξεις των δεκαέξι και των δεκαεφτά σου. Το δημιούργημα – η Παρέα με το Π κεφαλαίο και τη λέξη υπογραμμισμένη ήταν σημείο … Read entire article »

Συνέχεια. “Ήταν τόση η ζέστη που ούτε για τάβλι δεν ήταν η κατάσταση. Μείνανε να συζητάνε κοινοτυπίες και φιλήθηκαν στα μάγουλα πριν ο Ηλίας πάει να δει “κάτι φίλους” κι η Ελένη ανηφορήσει την Θεμιστοκλέους προς το σπίτι του Κώστα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ανέβει όλα τα σκαλιά απέναντι από το Φλοράλ μ’αυτή τη ζέστη. Σκέφτηκε να κατέβει στον Πειραιά αλλά δεν άντεχε ούτε στη σκέψη του Ηλεκτρικού κι έτσι αποφάσισε να πάρει φράουλες και κανα … Read entire article »

Έπεσε βιαστική δουλειά παιδιά και τώρα τρέχουμε με ρυθμό και χάρη να προλάβουμε. Συνέχεια. “Η Ελένη βρήκε το δωμάτιο ζεστό, ασφυκτικά ζεστό και πνιγηρό. Έμεινε να κοιτάει το ταβάνι, το σώμα της να φλέγεται από επιθυμία – να έχει στα μπράτσα της την αίσθηση από τα χέρια του Κώστα, το χρώμα του δέρματος του που φαινόταν από τα δύο ανοιχτά κουμπιά του πουκαμίσου του, το πράσινο των ματιών του όταν μέσα στο κλαμπ την κοίταξε έξαλλος, τα … Read entire article »

Συνέχεια. “Καθισμένες στην εκκλησία στο πεζουλάκι, με τα πόδια να αιωρούνται στο κενό της έλεγε την ιστορία του Δία που μαγεμένος από την Κρήτη πάντα γύριζε εκεί. - Και πού τον έκρυψαν το Δία όταν ήταν μωρό μαμά; - Ε εκεί πέρα, βλέπεις; και της έδειχνε το μελαχρινό χέρι με τα λεπτά δάχτυλα πέρα προς το Λασίθι και φανταζόταν η Ελένη μια σπηλιά μυστηριακή και ζεστή και φιλόξενη που πήρε ένα παιδί και το μεγάλωσε στην ασφάλεια και το … Read entire article »

Συνέχεια. “Περιπλανήθηκαν στο αχανές πλοίο, ήπιαν καφέ και κάναν σχέδια για την Κρήτη κάπως διστακτικά. Η Ελένη είχε να πάει από παιδί κι όλοι οι άλλοι δεν είχαν πάει ποτέ. Ήταν ένα ταξίδι κανονισμένο ως σημείο αναφοράς, το τελευταίο καλοκαίρι πριν ξεκινήσει η ζωή τους μετά το σχολείο, έτσι το είχαν στο μυαλό τους, ένα καλοκαίρι ακόμα μόνο δικό τους. (…) Ήταν η Κρήτη γύρω τους ήσυχη, το Ηράκλειο κοιμισμένο πέρα από το λιμάνι, με μια ζέστη … Read entire article »

Συνέχεια. “… κλάψανε ατελείωτα βράδια, ήπιανε μπύρες φωνάζοντας σε έρωτες των κάποιων μηνών, τσακώθηκαν, χτυπησαν πόρτες πίσω τους, ξεροσταλιάσαν να περιμένουν κάτω από μπαλκόνια και παράθυρα, κάναν κοπάνες και πήραν δύο λεωφορεία για να βρεθούν σε κάποιο σχολείο στα Πετράλωνα την ώρα που σχολούσε κάποιος ή κάποια. Πληγώσαν και πληγώθηκαν, περίμεναν με την ψυχή στο στόμα σε κάποια γωνία, σκαστοί από φροντιστήρια και σχολείο κάναν αγχωμένο σεξ σε κάποιο σπίτι ή σε κάποιο ξενοδοχείο, αβέβαια, στυλιζαρισμένα, … Read entire article »

Η Ευαγγελία είναι ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου (εκτός των τεσσάρων βασικών) και λέγεται Ευαγγελία πολύ απλά επειδή ο 100ος άνθρωπος που γράφτηκε στη σελίδα του “Τα Πρωινά Μετά” στο facebook ονομάζεται Ευαγγελία (και επίσης @EvaNtouli) Της υποσχέθηκα ένα μικρό απόσπασμα στο οποίο να εμφανίζεται η ηρωίδα. Ιδού. “Στο σινεμά είδαν το Νεκρό και πέρασαν το βράδυ μετά πίνοντας καφέ και συζητώντας με στημένη σοβαρότητα τί ήθελε να πει ο ποιητής. Ο Κώστας συζήτησε ώρα με … Read entire article »

Συνέχεια. “Η Ελένη περπατούσε μαζί του καμιά φορά μέχρι τον παραπάνω δρόμο, για να πάρει ο Ηλίας τηλέφωνο την Άννα – ακόμα τα είχανε εκείνο το καλοκαίρι κι ο Ηλίας την έπαιρνε ευλαβικά κάθε βράδυ στις 8 στην Ικαρία. Η Ελένη στεκόταν λίγο παρακεί κάπως διακριτικά μα άκουγε το γέλιο του Ηλία να κυμματίζει πάνω από τις ακόμα ζεστές πλάκες του πεζοδρομίου και ίσως τότε να ήταν που άρχισε να τον αισθάνεται τόσο φιλικά- τότε που … Read entire article »

Ολίγον λιγότερες σήμερα – είχα τρεχάματα. “Είναι περίεργο αλλά εκείνο το καλοκαίρι ήταν η εποχή που δέθηκαν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αλλά και η εποχή που είπαν τα λιγότερα πράγματα για τον εαυτό τους και τις συνθήκες τους από οποιαδήποτε άλλη. Σαν τυφλοπόντικες μυρίζανε ο ένας τα χνώτα του άλλου σχεδόν και αποφασίσαν ότι ταιριάζουν χωρίς να χρειαστούν άλλες λεπτομέρειες. Ο κόσμος που περιείχε γονείς και λεπτομέρειες άλλες – που φάνταξαν πιο σημαντικές πολύ αργότερα – … Read entire article »