Τα Πρωινά Μετά

Τελείωσα παίδες (απίστευτο μου φαίνεται) “Σα να πέσανε όλα τα πέπλα και όλα τα όρια ήταν για την Ελένη σ’εκείνο το ταξίδι στην Κρήτη. Κι έτσι όπως καθόταν στο τραπέζει του γάμου μόνη της μπορούσε να τους κοιτάει και τους τρεις και να ξέρει πως είναι κομμάτι της χωρίς να φοβάται την κρίση τους. Είχαν βγάλει σακάκια και γραβάτες, μανίκια σηκωμένα, κι είχαν αρχίσει τις παραγγελίες στην ορχήστρα, ο Γιάννης να χαμογελάει στην τραγουδίστρια που η … Read entire article »

Προτελευταία (ελπίζω) ανάρτηση. “Πατήσαν ελαφρά ο ένας απέναντι στον άλλον τις πρώτες δύο μέρες αλλά σα να τους έδεσε ο τόπος για μια ακόμα φορά και όλες οι αναμνήσεις – και οι καλές και οι κακές – και μιλήσαν για τις ζωές τους, για το γάμο που πλησίαζε, για το μέλλον, για το αύριο. Πολύ εύκολα, λες και τα χρόνια δεν είχαν περάσει, λες και ήταν μαζί κάθε μέρα. Κι έτσι, ο ένας δίπλα στον άλλον … Read entire article »

Συνέχεια. “Της Ελένης της κακοφάνηκε στην αρχή αλλά μετά βρήκε την εμπειρία απελευθερωτική. “Το Λονδίνο,” είπε στο Γιάννη κάποτε, “είναι η πόλη του εφήμερου”. Γιατί δεν ήταν μόνο οι φίλοι που ήταν περαστικοί. Περαστικά ήταν και τα μέρη που πηγαίνανε, οι ασχολίες τους, οι δουλειές τους. Κάθε δουλειά ήταν ένα σκαλοπάτι για την επόμενη. Όλοι σκέφτονταν την εμπειρία, το χρήμα, τα πρότζεκτ που θα κάνανε και τί θα προσέθεταν στο βιογραφικό τους για την επόμενη δουλειά. (…) Έτσι … Read entire article »

Συνέχεια. “Τα ξημερώματα φώναζε ακόμα στον ύπνο της αλλά ο Γιάννης κοιμόταν δίπλα της και αντί να την ξυπνήσει την έπαιρνε αγκαλιά. Την τέταρτη μέρα στο Παρίσι ξύπνησε και κατάλαβε ότι κοιμόταν μέσα στα χέρια του. - Καλημέρα, της είπε όταν την ένιωσε να κουνιέται. Άνοιξε τα μάτια της και νυσταγμένα τον κοίταξε. - Εμ. Γιατί κοιμόμαστε αγκαλιά; - Δεν κοιμάσαι αλλιώς. - Φωνάζω ακόμα; - Ναι. - Α. Ευχαριστώ, του είπε, πέρασε το ένα της χέρι στη μέση του, βολεύτηκε πιο … Read entire article »

Συνέχεια. “- Δηλαδή θα φύγεις; - Ναι. - Συγγνώμη δεν κατάλαβα. Τα φτιάξατε; - Όχι πώς σου ήρθε. - Και τί πας να κάνεις στο Λονδίνο. - Φεύγω ρε Μαρία, φεύγω, δεν αντέχω άλλο. Δε μπορώ άλλο. (…) Η εύκολη πρόσβαση στο βουνό και η ήσυχη πόλη προσελκύουν και φωτογράφους, η Δέσποινα έκανε την παλιά αποθήκη σκοτεινό δωμάτιο και έχει χημικά και τα απαραίτητα για τους ρομαντικούς. - Το έβαλα και στην ιστιοσελίδα, λέει με καμάρι. - Ιστοσελίδα βρε Δέσποινα. - Ε, αυτό – λέει … Read entire article »

Συνέχεια. “- Μπορούσες να το σταματήσεις; Η σιωπή την ενόχλησε όσο τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ. Ήταν αυτόματες οι κινήσεις για τη Δέσποινα, ήταν εύκολη η μετάβαση σε μία συμπεριφορά πρακτική και συγκρατημένη, σε μία τακτική περιορισμού ζημιάς – μαθημένη από νοσοκομεία κι εντατικές κι ανθρώπους που είχαν ανάγκη να ταχτοποιήσει τα πράγματα. Κι όμως ένα αγόρι στα είκοσι τρία του την ενόχλησε βαθιά που δεν μπορούσε να μιλήσει και γύρισε να τον κοιτάξει κουρασμένη, εξουθενωμένη, απελπισμένη. … Read entire article »

Συνέχεια. “Είχε καλό μάτι. Ήταν οι φωτογραφίες της εικόνες βγαλμένες από καλλιτέχνη, ήταν η ματιά της τέτοια που η Δέσποινα έμενε να χαζεύει πάνω στο χαρτί μέρη που τα ήξερε από παιδί κι όμως κάπως διαφορετικά της φαίνονταν στη φωτογραφία. Όταν ο πατέρας έπεσε εκείνη έφυγε μέσα σε λίγους μήνες με μια παλιά φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Πήγε στην Αθήνα, τελείωσε τη σχολή της κι άρχισε να δουλεύει σε μια εφημερίδα για ψίχουλα. Όταν γνώρισε το … Read entire article »